78 lat temu wybiła godzina „W”, wybuchło trwające 63 dni zbrojne powstanie przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji "Burza". Warszawiacy chwycili za broń, by wyzwolić swoje miasto i stolicę Polski. Bój rozpoczął się 1 sierpnia 1944 r. o godz. 17:00. W obliczu natarcia Armii Czerwonej, odbijającej z rąk niemieckich kolejne tereny, kierownictwo podziemia zdecydowało się stanąć do walki. Zbliżający się Sowieci mieli lada dzień wkroczyć do wolnej Warszawy, wyzwolonej powstańczymi siłami. Do walki stanęło około 40-50 tys. powstańców, z których zginęło 18 tys., a 25 tysięcy zostało rannych. Straty wśród ludności cywilnej były ogromne i wyniosły ok. 180 tys. zabitych. Pozostałych przy życiu mieszkańców Warszawy, około 500 tysięcy, wypędzono ze zniszczonego miasta, które po powstaniu niemal całkowicie zburzono. Mimo entuzjazmu próbujących odzyskać wolność warszawiaków, mimo dających nadzieję początkowych sukcesów, szybko okazało się, że Niemcy nie są tak słabi i zdemoralizowani, jak przypuszczano, a pomoc Sowietów nie przyjdzie na czas. Dysproporcja sił i uzbrojenia aż przez 63 dni nie były jednak w stanie złamać ducha walki i pragnienia wolności Powstańców. Powstanie Warszawskie, pomimo tragicznego bilansu, stało się jednym z najważniejszych wydarzeń polskiej historii. Największa w czasie II wojny światowej, trwająca dwa miesiące bitwa między wojskami niemieckimi a oddziałami w konspiracji nie byłaby możliwa bez tego szczególnego fenomenu, jakim była zdeterminowana, niecofająca się przed niczym wola niepodległości. Zryw ten był wielkim czynem niepodległościowym, walką o wolność Polski, o prawo do własnego państwa, do własnych decyzji, do bycia u siebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz